លោក ម៉ាស់ស៊ូដ ហ៊ូសស៊ាយនី អ្នកថតរូប Massoud Hossaini

The story behind a picture of horror, Excerpted from an interview with Massoud Hossaini (17 April, 2012)

រឿង​រ៉ាវ​នៅពីក្រោយ​រូបភាព ដ៏រន្ធត់មួយ ដកស្រង់ចេញ ពី បទសម្ភាសន៍ជាមួយនឹង ម៉ាស់ស៊ូដ ហ៊ូសស៊ាយនី (ផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី១៧ មេសា ២០១២)

Afghan-born AFP photographer Massoud Hossaini describes the horror surrounding the photo that earned him a Pulitzer Prize this week. The image depicts the heart-breaking image a young woman, Tarana Akbari, shrieking while surrounded by bodies – many of them her relatives – in the immediate aftermath of a suicide attack at a crowded shrine in Kabul. Hossaini was metres away when the bomb went off on December 6, 2011, killing at least 70 people. (AFP Photo/Massoud Hossaini)

អ្នកថតរូប​ដែលមានដើមកំណើត ​នៅប្រទេសអាហ្វានីស្ថាន ម៉ាស់ស៊ូដ ហ៊ូសស៊ាយនី ពណ៌នា ភាពរន្ធត់ នៅជុំវិញ រូបភាព ដែល​ បាននាំឱ្យ​រូបគាត់ ឈ្នះ រង្វាន់ Pulitzer សប្តាហ៍នេះ (១៧ មេសា ២០១២)។ រូបភាព​​ដែលបាន​ពណ៌នា ក្មេងស្រីម្នាក់​ កំពុង​បំបែក​បេះ​ដូង ឈ្មោះ តារ៉ាណា អ៊ែប៉ារី (Tarana Akbari) កំពុងស្រែក ឮដូចចង្រិត ខណៈ​លោមព័ទ្ធដោយ មនុស្សម្នាជាច្រើន ភាគច្រើនជា សាច់ញាតិរបស់នាង នៅក្នុង លទ្ធផលភ្លាមៗ​នៃ ​ការវាយ​ប្រហារ​ដោយគ្រាប់បែក​អត្តឃាដ​មួយ នៅស្តូបដែលមានហ្វូង​​មនុស្ស​ច្រើន​ក្នុង​ទីក្រុង​កាប៊ុល។ ហ៊ូសស៊ាយនី បាន​ស្ថិតនៅ ឆ្ងាយ​រាប់សិប​ម៉ែត្រ ពេល​គ្រាប់បែក បាន​ផ្ទុះ កាលពី​ថ្ងៃទី០៦ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១១ ដែលបាន​សម្លាប់​មនុស្ស​យ៉ាងតិច ៧០​នាក់។ (រូបថត AFP / ម៉ាស់ស៊ូដ ហ៊ូសស៊ាយនី)

“I was just looking at my camera when suddenly there was a big explosion. For a moment I didn’t know anything, I just felt the wave of the explosion as a pain inside my body. I fell down on the ground. I saw everybody running away from the smoke. I sat up and saw my hand was bleeding but I didn’t feel any pain.

“ខ្ញុំ​កំពុងតែ​ក្រឡេក​មើល​ការ៉ាម៉ា​របស់​ខ្ញុំ ពេលភ្លាមៗនោះ មាន​ការផ្ទុះ​ដ៏ធំមួយ។ រំពេចនោះ ខ្ញុំ​មិនបាន​ដឹង​អ្វីទាំងអស់ ខ្ញុំគ្រាន់​តែ​មាន​​អារម្មណ៍ថា រលកនៃ​ការផ្ទុះ​ ដូចជា ការឈឺចាប់មួយ​ក្នុងខ្លួន​របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ក្រាបចុះទៅលើ​ដី។ ខ្ញុំ​បានឃើញ​មនុស្សម្នា រត់​ចេញពីផ្សែង។ ខ្ញុំ​បាន​ក្រោកអង្គុយ ហើយបាន​ឃើញ​ដៃ​​របស់ខ្ញុំ មាន​ឈាម​ហូរ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិនបាន​មាន​អារម្មណ៍ថា ឈឺចាប់ដោយសារឈាមហូរទេ។​

It’s my job to know what is going on so I ran in the opposite direction to everybody else. When the smoke went away I saw I was standing in the centre of a circle of dead bodies. They were all together on top of each other.

វាគឺជា ការងារ​របស់ខ្ញុំ ដើម្បី​ដឹងថា មានរឿងអ្វី​កើតឡើង​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បានរត់​ ក្នុងទិសដៅ​បញ្រ្ចាស់​ពី អ្នកដទៃទៀត។ ពេលផ្សែង​រសាត់ផុត ខ្ញុំ​បានឃើញថា ខ្ញុំ​បាន​កំពុង​ឈរ​នៅចំ​កណ្តាល​នៃ​រង្វង់​សាកសព​មួយ​ដ៏ធំ។ ពួកគេ​ស្លាប់គរលើគ្នា។

I was standing exactly where the suicide attacker had been.

ខ្ញុំបាន​ឈរចំកន្លែងដែល​វាយប្រហារដោយ​គ្រាប់បែកអត្តឃាត។

I was in shock. I didn’t know what to do. I just started clicking. I know that I was crying. It was really weird crying, I’ve never reacted like that before. I didn’t help anybody, because I couldn’t, I was really in shock. I knew I should cover this, record everything, all the pain, the people running, crying, shouting, beating their chests, shouting: ‘Death to Al-Qaeda, death to the Taliban!’

ខ្ញុំបាន​តក់ស្លុត។​ ខ្ញុំ​មិនដឹងថា គួរតែធ្វើអ្វីទៀតទេ។ ខ្ញុំបានចាប់​ផ្តើម​ចុច។ ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំបាន​យំ។ វាពិតជា​ការយំសោក​ដ៏ចម្លែកមួយ ដែល​ខ្ញុំមិនដែល​មាន​ប្រតិកម្ម​បែបនេះ​ពីមុនមក។ ខ្ញុំ​មិនបាន​ជួយ​អ្នកដទៃ​ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​មិនអាចជួយ ខ្ញុំ​ពិតជា​តក់ស្លុតខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបានដឹងថា ខ្ញុំ​គួរតែ បញ្ចេញឱ្យគេ​ដឹងពីរឿងនេះ ថតរូប​គ្រប់យ៉ាង គ្រប់ការឈឺចាប់ ពលរដ្ឋ​កំពុងរត់ កំពុងយំ កំពុងស្រែក កំពុងទះទ្រូង​របស់​ពួកគេ កំពុង​ស្រែក ស្លាប់ទៅ ពួក​អាល់​ កែដា ស្លាប់​ទៅ​ពួក​ តាលីបាន​!។

I turned a bit to the right and I saw the girl. When Tarana saw what had happened to her brother, her cousins, uncles, mother, grandmother, the people around her, she was just shouting. She did a lot of things, but if you see my pictures she was just shouting. This shocked reaction was the main thing I wanted to capture.

ខ្ញុំបាន​ត្រឡប់ក្រោយបន្តិច​ ទៅ​ខាងស្តាំដៃ ហើយ​បានឃើញ ក្មេងស្រីម្នាក់។ ពេលដែល តារ៉ាណា បានឃើញអ្វីបានកើតឡើង ចំពោះបងប្រុស បងប្អូនជីដូនមួយ ពូ ម្តាយ យាយ និងប្រជាជន​នៅជុំវិញនាង នាង​បានស្រែក។ នាង​បាន​ធ្វើ​អ្វីៗជាច្រើន ប៉ុន្តែ​ ប្រសិនបើ អ្នកឃើញ​រូបភាព របស់ខ្ញុំ ពេលនាង​កំពុងស្រែកជេរ។ ប្រតិកម្ម​ដ៏រន្ធត់នេះ បាន​ក្លាយជា​រឿងចំបង​ដែល​ខ្ញុំចង់​ថតរូប។

I felt everything 100 percent. I was there before, at the same time, and after, and I was injured. It was a really big experience. The first and second night I had trouble sleeping. Whenever I was closing my eyes I was going to the scene, asking myself what else could I have done for those people, why didn’t I help anybody?

ខ្ញុំ​មានអារម្មណ៍គ្រប់យ៉ាង ១០០ ភាគរយ។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅកន្លែងនោះ​ពីមុនមក នៅពេល​ជាមួយគ្នា និងក្រោយមក ហើយ​ខ្ញុំបាន​រងរបួស។ វា​ពិតជា​បទពិសោធន៍​ដ៏ធំមួយ។ យប់ទីមួយ និងយប់ទីពីរ ​ខ្ញុំ​បាន​បញ្ហា​ក្នុងការ​ដេក។ ពេលខ្ញុំ​បិតភ្នែក ខ្ញុំ​ឃើញ​រូបភាព នោះ ខ្ញុំ​សួរខ្លួនឯង អ្វីដែលខ្ញុំអាច​ធ្វើ​ដើម្បី​ពលរដ្ឋ​ទាំងនោះ ហេតុអ្វី​ក៏​ខ្ញុំ​មិនបាន​ជួយ​នរណាម្នាក់?

The third day all this emotion I had in my mind came down because I found out this photo was published everywhere. I saw there was really major coverage and a big effect. Thank God I was there and successfully able to take that picture and send it as soon as I could.

ថ្ងៃទីបី ពេញមួយថ្ងៃ ការរំជួលចិត្តនេះ ខ្ញុំ​បានស្រាកចិត្តខ្លះ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​រូបថត​របស់​ខ្ញុំ​​ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ​គ្រប់​ទៅកន្លែង។ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ មាន​ការ​បញ្ចេញ​ឱ្យ​ដឹង​យ៉ាង​ធំធេង និងប៉ះពាល់​ដ៏ធំ។ អរគុណព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ខ្ញុំបាន​ទៅទីនោះ ហើយបានទទួលជោគជ័យ​ អាចថតរូប​ភាព​ទាំងនោះ និងបាន​ផ្ញើ​វា​ចេញ​យ៉ាងឆាប់​រហ័ស តាមដែល​ខ្ញុំអាច​ធ្វើបាន។

I feel people. I cry with them. I feel pain with them. I move with them. I’m part of them. Before, I was just a photographer and they were people, they were my subjects. Now I say they are my subject but also I’m with them and I’m from them. Whatever pains them pains me also.

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អំពី​ប្រជាជន។ ខ្ញុំ​យំជាមួយនឹង​ពួកគេ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់​ជាមួយពួកគេ។ ខ្ញុំ​ទៅមុខ​ជាមួយនឹងពួកគេ។ ខ្ញុំជាផ្នែកមួយ​នៃពួកគេ។ ពីមុន​ខ្ញុំ​គ្រាន់តែជា អ្នកថតរូបម្នាក់ ហើយ​ពួកគេជា​ប្រជាជន ដែលជា​ កម្មវត្ថុ​របស់​ខ្ញុំ។ ឥឡូវ​ ខ្ញុំនិយាយថា ពួកគេ​ជាកម្មវត្ថុ​របស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំក៏​ជាពួកគេផងដែរ។ ​ពួកគេឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា​ខ្ញុំ​ក៏ឈឺចាប់​ប៉ុណ្ណឹងដែរ។

I want to do what I can for Afghanistan, showing the truth of the situation as much as possible. It can be a hard and bitter truth but I really want to show it. But this part of my life is really hard for me. The truth here which I really want to show in my photos is something I feel in my life too. Sometimes I wish I could cover somewhere else. I would be able to use my professionalism, but I wouldn’t hurt.

ខ្ញុំចង់​ធ្វើ​អ្វីដែល​ខ្ញុំអាច​ធ្វើបាន​សម្រាប់ប្រទេសអាហ្វានីស្ថាន ការបង្ហាញពីការពិត​នៃស្ថានភាព​នេះ កាន់តែច្រើន​កាន់​តែល្អ។ វា​អាច​នឹង​ពិបាក ហើយ​ល្វីង ប៉ុន្តែ ខ្ញុំពិតជាចង់​បង្ហាញវា។ ប៉ុន្តែ​ផ្នែកនៃជីវិតខ្ញុំនេះ ពិតជាពិបាកណាស់​សម្រាប់ខ្ញុំ។ ការពិត​នៅទៅនេះ ដែល​ខ្ញុំពិតជា​ចង់​បង្ហាញ​នៅក្នុង​រូបថត​របស់​ខ្ញុំ​ គឺពេល​ខ្លះ​ ខ្ញុំ​មានអារម្មណ៍​​ ក្នុង​ជីវិតរបស់​ខ្ញុំផងដែរ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា ខ្ញុំអាច​បង្ហាញឱ្យដឹង​នៅកន្លែងផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំអាច​នឹង​ប្រើប្រាស់​វិជ្ជាជីវៈ​របស់​ខ្ញុំ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំនឹងមិនឈឺចាប់។

When I learnt that I won the Pulitzer, I was so shocked and I was so happy. But I don’t look at [the picture] anymore because my heart beats faster and it brings back the emotions of that day. I know that whoever sees this photo will think about the photographer but I hope they don’t forget the pain Afghanistan’s people have in their life…. This is not just about winning an award because I know I have become a voice for the Afghan people and those who lost their lives in the suicide attacks and for all victims of the war.”

ពេលខ្ញុំ​បានដឹងថា ខ្ញុំឈ្នះ​​រង្វាន់ Pulitzer ខ្ញុំ​ពិតជា​រំភើប និងរីករាយណាស់។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិនបាន​ក្រឡេកមើល​រូបថត​ ទៀតទេ ពីព្រោះ​បេះដូង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​លោតលឿនណាស់ ហើយវា​នាំមកវិញនូវ​វេទនាអារម្មណ៍នៃថ្ងៃនោះ។ ខ្ញុំដឹងថា នរណា​ដែលបានឃើញ​រូបថតនេះ នឹងគិតអំពី​ អ្នកថតរូប ប៉ុន្តែខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា ពួកគេ​​មិនភ្លេច​ពីការឈឺចាប់​របស់​ពលរដ្ឋអាហ្វានីស្ថាន ដែលមានក្នុងជីវិត​របស់ពួកគេទេ… នេះគឺមិនគ្រាន់តែ​ជាការឈ្នះ​រង្វាន់​មួយទេ ពីព្រោះ​ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំក្លាយជា​សម្លេង​មួយ​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​អាហ្វានីស្ថាន និង​អ្នកដែលបាន​បាត់បង់ជីវិតគ្រួសាររបស់​ពួកគេ​ ក្នុងការវាយប្រហារ​ដោយគ្រាប់បែក និង​ជនរងគ្រោះ​ទាំងអស់​នៃសង្រ្គាម។

Advertisements